Antalya Güncesi

24 temmuz günlü zaman gazetesi basılı nüshasındaki İstanbul, Ankara ve İzmir'den sonra, Avrupa Birliği fonlarından en çok hibe ve yardım alan dördüncü il Antalya haberini bulamadım. Artık, yüksek okulların fakültelere dönüştürülmesi haberi ile iktifa edersiniz.

Yeni fakülte ve üniversiteler açıldı

24 Temmuz 2013  04:40

Bazı Fakülte ve Üniversitelerin açılması ve kapatılması ile isimlerinin değiştirilmesine ait Bakanlar Kurulu kararı Resmi Gazete'nin bugünkü sayısında yayımlandı. Bakanlar Kurulu kararı ile Bayburt Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı olarak Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu, Bülent Ecevit Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı olarak Yabancı Diller Yüksekokulu, Şırnak Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı olarak Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu, Karabük Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde Sivil Havacılık Yüksekokulu kurulurken, Necmettin Erbakan Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde bulunan Eğitim Bilimleri Fakültesi kapatıldı. Ayrıca, Maltepe Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde yer alan Mimarlık Fakültesinin adının Mimarlık ve Tasarım Fakültesi, İpek Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde yer alan İletişim Fakültesinin adının ise Sinema Sanatları Fakültesi şeklinde değiştirilmesi kararı alındı. Anadolu Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde bulunan Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu kapatılarak adı geçen Rektörlüğe bağlı olarak Spor Bilimleri Fakültesi, Ankara Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde bulunan Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu kapatılarak  adı geçen Rektörlüğe bağlı olarak Spor Bilimleri Fakültesi, Uludağ Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde bulunan Mühendislik-Mimarlık Fakültesi kapatılarak adı geçen Rektörlüğe bağlı olarak Mühendislik Fakültesi ile Mimarlık Fakültesi ve Ondokuz Mayıs Üniversitesi Rektörlüğü bünyesinde bulunan Yaşar Doğu Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu kapatılarak adı geçen Rektörlüğe bağlı olarak Yaşar Doğu Spor Bilimleri Fakültesi kurulması kararı alındı.

Antalya Güncesi

Antalya'da orman yangınları sezonu başladı.

    Antalya'da orman yangını

    Antalya'nın Konyaaltı ilçesine bağlı Gedeller Mahallesi yakınındaki ormanlık alanda orman yangını çıktı. Yangına, 5 yangın söndürme aracı ve arazöz ile havadan bir helikopter müdahale ediyor.

    2013-07-24
    Antalya'da orman yangını

    Antalya'da merkeze bağlı Duacı köyü ile Mazı Dağı arasında kalan ormanlık alanda saat 15.00 sıralarında orman yangını çıktı.

    2013-07-23
    Antalya'da orman yangını

    Antalya'nın Kemer İlçesi'nde akşam saatlerinde orman yangını başladı.

    2013-07-22
    Antalya’da orman yangını

    Antalya'da otluk çalılık alanda başlayan yangın kısa zamanda büyüyerek ormana sıçradı. Muratpaşa ilçesi Ermenek Mahallesi'ndeki yangın, rüzgarın etkisiyle yakınlarda bulunan evleri de tehdit ediyor. Yangına itfaiye ekipleri müdahale ediyor.

    2013-07-19
    Antalya'da orman yangını

    Antalya'nın Manavgat ilçesi Oymapınar beldesi Oymapınar Barajı kenarında bulunan Fatmalar Dağı'nda sabahın erken saatlerinde orman yangını çıktı.

    2013-07-19
    Antalya'daki orman yangını kontrol altına alındı

    Antalya'nın Kemer ilçesinde kızılçam ormanlarının bulunduğu alanda çıkan yangın, sabaha karşı kontrol altına alındı.

    2013-07-23
    Antalya'da orman yangını

    Antalya'nın Alanya ilçesi Oba beldesi sınırları içinde bulunan Kızılcaşehir köyünde başlayan orman yangınında, 5 dönüm kızılçam ormanı yandı. 

    2013-07-11
    Antalya'da otelde yangın

    Antalya'da, 5 yıldızlı bir otelin yemekhane kısmında gece yarısı çıkan yangın korkulu anlar yaşattı. Otelin üst katlarında mahsur kalarak balkonlara çıkan turistler, havlularla dumandan korunmaya çalıştı. Otel tamamen boşaltılırken, turistler bölgede bulunan diğer otellere nakledildi.

    2013-07-09

Antalya Güncesi

Merkez, doların ateşini düşürmek için faizi artırdı

24 Temmuz 2013 EKONOMİ SERVİSİ (zaman)

Doların 1,9735 TL ile rekor kırmasının ardından geçen hafta faiz artış sinyali veren Merkez Bankası dün koridorun üst bandını 75 baz puan artırarak yüzde 7,25’e çıkardı. Merkez, alt bandı ve politika faizini ise değiştirmedi. Piyasa uzmanlarına göre faiz artışı dövize dönük talebi tam olarak yatıştırmayacak.

Merkez Bankası, küresel para politikalarına ilişkin artan belirsizlik sebebiyle sermaye akımlarının azaldığına dikkat çekerek, kredilerdeki artışı ve TL’deki oynaklığı sınırlamak için yaklaşık iki yıl aradan sonra ilk kez faiz koridorunun üst bandında artışa gitti. Merkez Bankası politika faizini yüzde 4,5, faiz koridorunun alt bandını oluşturan gecelik borç alma faizini yüzde 3,5’te sabit tutarken koridorun üst bandını yüzde 6,50’den yüzde 7,25’e yükseltti. Erdem Başçı başkanlığında toplanan Merkez Bankası Para Politikası Kurulu’nun temmuz ayı toplantısının ardından yayımlanan veri sonrası Borsa yüzde 2’ye yakın artışla 77 bin puanı geçti. Dolar serbest piyasada 1.90 geriledi. Gösterge tahvilin faizi ise yüzde 8,82’ye geriledi. Kapanışa doğru tekrar Borsa İstanbul hızla gerileyerek günü yüzde 0.69 kayıpla 77 bin 368 puandan, dolar 1.9105 liradan gösterge tahvili ise yüzde 8.82’den tamamladı.

Rezerv Opsiyon Katsayısı (ROK) ve zorunlu karşılıklarda (ZK) değişikliğe gitmeyen TCMB bugünden itibaren ek parasal sıkılaştırma uygulaması yapılan günlerde; döviz satımı yapılmayacağını ve bankalara piyasa yapıcısı repo imkanı üzerinden fonlama yapılmayacağını açıkladı. Piyasa yapıcısı bankalar daha önce sıkılaştırma olsa bile üst bandın 50 baz puan altından TCMB’den fonlama imkanı kullanabiliyorlardı. Garanti Yatırım Başekonomisti Gizem Öztok Altınsaç, “Tüm bu açıklamalar, global ortam da desteklediği takdirde TL ve faiz açısından pozitif gözüküyor. Açıklamaların ve yeni uygulamaların da piyasayı tatmin edecek nitelikte olduğunu düşünüyoruz.” dedi. Mayıs ayından bu yana küresel düzeyde para politikalarına ilişkin artan belirsizlik sebebiyle sermaye akımlarında zayıflama gözlendiğine dikkat çekilen TCMB açıklamasında, “Öte yandan kredi artış oranları referans değerin üzerinde  seyretmeye devam etmektedir. Kurul, böyle bir konjonktürde para politikası duruşunun sıkılaştırılmasının finansal istikrarı destekleyeceği değerlendirmesinde bulunmuştur.” denildi. PPK açıklamasında “Kurul, fiyat istikrarını sağlamak ve finansal istikrarı desteklemek amacıyla faiz koridorunun üst sınırının yükseltilmesine karar vermiştir. Enflasyon görünümü orta vadeli hedeflerle uyumlu olana kadar para politikasının temkinli duruşu korunacak; gerektiğinde ek parasal sıkılaştırmaya gidilebilecektir.” görüşüne yer verildi. Açıklamaya göre son dönemde açıklanan veriler yılın ikinci çeyreğinde iç ve dış talep gelişmelerinin öngörüldüğü şekilde seyrettiğini gösterdi. Yurtiçi nihai talep sağlıklı bir toparlanma sergilerken, ihracatta ılımlı bir büyüme gözlendi. TCMB en son 21 Ekim 2011’de faiz koridorunun üst bandını yüzde 9’dan yüzde 12,5’e çıkarmıştı. Uzmanlar, faiz artırım kararının orta vadede bankalar açısından biraz olumsuzluk oluşturacağını belirtiyor. Fonlama maliyetleri artacağı için orta vadede banka kârlarının biraz aşağı çekileceği ifade edildi.

Yazın dünyasından

6 bin korsan kitap baskıda yakalandı!

24 Temmuz 2013 KÜLTÜR-SANAT (zaman)

İstanbul Güngören’de dün öğle saatlerinde gerçekleştirilen korsan kitap operasyonunda aralarında ABD’li yazar Dan Brown’ın yeni kitabı ‘Cehennem’in de bulunduğu 160 bin lira değerinde 6 bin kitap baskı aşamasında ele geçirildi. Olayla ilgili 4 kişi gözaltına alındı. Bir ihbarı değerlendiren korsanla mücadele örgütü Türkiye Basım Yayın Meslek Birliği ile İstanbul Emniyet Müdürlüğü’ne bağlı ekipler bugün saat 12.15’te Güngören Kale İş Merkezi’ne baskın düzenledi. Baskında, son günlerin popüler romanı ‘Cehennem’in de aralarında bulunduğu 400 kitap, 100 bin baskıya hazır kitap forması ile 6 bin kitap kapağı ele geçirildi. ‘Cehennem’in (Altın Kitaplar) yanı sıra Doğudan Uzakta (Amin Maalouf / Yapı Kredi), Aklından Bir Sayı Tut (John Verdon / Koridor), Saftirik Greg’in Günlüğü (Jeff Kinney / Epsilon), Beni Hep Sev (Pink Freud / Okuyanus) kitapları da baskı aşamasında ele geçirildi. Baskın sırasında el konulan baskı makineleri Türkiye Basım Yayın Meslek Birliği’nin depolarına götürüldü. Olayla ilgili soruşturma sürüyor. Operasyonla ilgili bilgi veren Türkiye Basım Yayın Meslek Birliği Başkanı Muharrem Kaşıtoğlu, korsanla mücadele çalışmalarının aralıksız sürdüğünü belirterek, son altı ayda ele geçirdikleri korsan kitap sayısının 425 bini aştığını söyledi. Aynı dönemde 31 matbaaya da el koyduklarını belirten Başkan Kaşıtoğlu, “Son 2 yılda sadece fiziki olanlar değil, elektronik kitaplar da dahil olmak üzere 800 adet korsan kitap davasına müdahil olduk. Bu davaların 211 adedi dışında kalanların da karar aşamasına gelindi.” dedi.

Yazın dünyasından

‘Mostar, benim nefis muhasebemdir’

24 Temmuz 2013 SEVİNÇ ÖZARSLAN

Yazar Gündüz Vassaf ‘ın bu yılın başında yayımlanan “Mostari/Bir Köprü Bekçisinin Günlüğü” (YKY) adlı kitabı bir sergiyle bütünlendi. Caddebostan Kültür Merkezi’nde açılan, kitapla aynı adlı sergi, yazarın kitaptan bölümler okuduğu videodan ve Mostar’dan topladığı nesneler-den oluşuyor.

Yazar-psikolog Gündüz Vassaf’ın bu yılın başında yayımlanan “Mostari/Bir Köprü Bekçisinin Günlüğü” (YKY) adlı kitabı bir sergiyle bütünlendi. Caddebostan Kültür Merkezi’nde (CKM) açılan, kitapla aynı adlı sergi, Mostar’da çekilen fotoğraflardan, görselleştirilmiş metinlerden, yazarın kitaptan bölümler okuduğu videodan ve Mostar’dan topladığı nesnelerden oluşuyor. Gündüz’ün bir aylık süreçte not tuttuğu defterler, kitapta çokça bahsettiği ve oradan satın aldığı halı, soğuk günlerde kendisine eşlik eden evde pişirdiği kremalı tavuk çorbasının ve yediği çikolatanın paketi, kartvizitler, gidiş dönüş uçak biletleri sergilenen nesneler arasında. 31 Ağustos’a kadar açık kalacak serginin küratörlüğünü ve tasarımını Sadık Karamustafa üstlendi, fotoğraflar Tolga Bermek, Mehmet Umur, Gündüz Vassaf ve William Özkaptan’a ait. Mostar illüstrasyonları ise Ersu Pekin imzasını taşıyor.

    1990’lı yıllardaki Bosna Savaşı’nda yıkılan ve daha sonra yeniden yapılan Mostar Köprüsü’nün ayağa kaldırılması gibi Gündüz Vassaf da 24 Ekim-30 Kasım 2011 tarihleri arasında şehirde geçirdiği zamanı yeniden diriliş olarak görüyor. Çünkü oraya giderken Türkiye’den değil ama tanıdıklarından ve Kürşat Oğuz tarafından hazırlanan nehir söyleşi kitabı Gündüz Feneri’nin üzerinde bıraktığı etkiden kurtulmak istemiş. Şurada doğdum, burada büyüdüm, onu yaptım, bunu yaptım, şunu düşündüm diye bütün hayat hikâyesini anlatmak kimileri için kutsal bir görev gibidir. Vassaf ise kitap bitince hayatının sona erdiğini, mezar taşının dikildiğini hissetmiş neredeyse… Yeniden doğmak, yeniden üretmek için dilini, kültürünü bilmediği Mostar’a düşmüş yolu.

MOSTAR DENİLİNCE HÂLÂ İÇİM TİTRİYOR

Mostar’da yeğeninin köprüye bakan evinde kalan Vassaf’ın köprüyle kurduğu ilişki hakikaten ilginç. Sevgiden öte tutkuyla bahsediyor şehirden ve köprüden. Çok sevdiğiniz evladınızla ya da sevdiğinizle birlikte değilsinizdir ama dolaştığınızda bir ses, bir koku, bir görüntü onları hatırlatır size. Onun Mostar’a bağlılığı da böyle, “Mostar denilince hâlâ içim titriyor.” diyor. Bir ay kadar zaman geçirmesine rağmen sanki hayatının dörtte üçünü orada yaşamış gibi hissediyor.

    Gündüz Vassaf, Mostar’a vardığında ilk zamanlar uzun süre köprüyü seyreder, sonra köprüye bakmaktan utanır hale gelir. 10 gün boyunca köprüden karşıya geçemez. Karşıya geçmesi gerektiğinde başka köprüleri kullanır. Sonra orada tanıştığı bir çift, onu kolundan tutup köprüden geçirir. Bir zaman sonra kendini oranın yerlisi gibi görmeye başlar. Her gün yaptığı işler arasında köprünün duvarlarına sokuşturulan sigara izmaritlerini ve oyuklarda biriken yağmur sularını temizlemek vardır artık.

    ‘Mostari’ yani köprü bekçisi Vassaf, kitabı yazarken bütün notlarını köprü başında alır. Günde on, on iki saat, sabah akşam, gece yarısından sonra... Her an oradadır. Her şeyi yazar, özellikle tur gruplarıyla köprüyü ziyarete gelenler hakkında düşündüklerini, gördüklerini… Genellemelerde bulunur, Almanlar şöyle, Türkler böyle, Japonlar şöyle... Bir nevi zabıt tutar. Türklerin, Amerikan turistleri gibi onun bunun fotoğrafını çekip ‘burası bir zamanlar bizimdi’ edasında dolaşmasından rahatsız olur. Bir süre sonra kendisinin takındığı bu tavır hoşuna gitmez. Milliyetçilik yaptığını düşünür. Kendini azarlamaya başlar. O gözlemlerin ahlakını sorgular. ‘Ne hakkın var başkasını yargılamaya, fikir yürütmeye, zapt altına almaya, fotoğraf çekmeye’ şeklinde bir iç hesaplaşma, ahlak tartışması başlatır iç dünyasında.

    Vassaf, kitabında bahsettiği, mayolu bir erkeği, kıkır kıkır gülerek fotoğraflayan iki başörtülü kızı o anda kendisi de çeker. Sonra vicdanı rahatsız olur. “Çekmeli miydim” diye düşünür. Mostar Köprüsü’nün bekçiliğini yapmak onun için giderek bir nefis muhasebesine dönüşür ve sergi açılışında şu cümleleri kurmasına vesile olur: “Günlük tutarken ya da fotoğraf çekerken neyi çekip çekmediğimiz, hangi cümleyi yazıp yazmadığımız azcık bizim önyargılarımızla ilgili. Sevgilerimizi, önyargılarımızı, önemsediklerimizi yazmış oluyoruz ama benim önemsediklerim karşı taraf için hiç önemli olmayabilir. Köprü bekçisi o süreç içinde kendini, nefsini tartmaya başlıyor ve köprü notlarını tutmak ne kadar ahlaklı diye soruyor.”

    Sergide, Bosna Savaşı’na küçük bir bölüm ayrılmış. Bunun özel bir sebebi var. Vassaf’a göre Mostarlılar savaş acılarını içlerine gömmüşler ve bir günlüğüne köprüyü ziyarete gelenlerden ‘savaşta ne oldu, kim kimi öldürdü, kaç kişi öldü?’ gibi soruları duymak istemiyorlar. Mostarlılar bunu zaten kalbinde, zihninde, evinin bahçesindeki mezar taşında fazlasıyla yaşıyor.

Antalya Güncesi

 Sanayinin devleri iç taleple büyüdü

İşte Türkiye'nin en büyük 50 şirketi
 

24 Temmuz 2013 ARİF BAYRAKTAR, KORAY TEKİN - İSTANBUL (zaman)

İstanbul Sanayi Odası’nın (İSO) açıkladığı ‘500 Büyük Sanayi Kuruluşu’ listesinde ilk üçte, geçen yıl olduğu gibi TÜPRAŞ, Ford ve Oyak-Renault yer aldı. Listede dikkat çeken nokta ise 500 şirketin üretimden elde ettikleri satış gelirleri yüzde 9,2 artarken, yaptıkları ihracatın sadece yüzde 0,6 artması oldu.
GALERİ

İstanbul Sanayi Odası (İSO) ‘Türkiye’nin 500 Büyük Sanayi Kuruluşu’ 2012 yılı raporunu açıkladı. Listede ilk 10 değişmedi. TÜPRAŞ yine en büyük sanayi kuruluşu olurken, önceki yılın ikincisi Ford ve üçüncüsü Oyak-Renault da yerlerini korudu. Koç Holding’den 5 şirketin yer aldığı ilk 10’da Arçelik altıncılıktan dördüncülüğe yükselirken, ilk 10’da tek kamu kuruluşu Elektrik Üretim AŞ oldu.

    İmal ettikleri ürünlerden elde ettikleri satış gelirini 2011’e göre yüzde 9,2 artışla 323,9 milyar liradan 353,6 milyar liraya çıkaran Türkiye’nin en büyük 500 şirketinin ihracat gelirleri ise yerinde saydı. 2011’de 63,3 milyar liralık ihracat yapan şirketlerin geçen yılki gelirleri 63,7 milyar lirada kaldı. En büyük sanayi kuruluşlarının ihracat büyümesinin yüzde 0,6’da kalması İSO 500’ün ihracattan ziyade iç taleple büyüdüğünü ortaya koyuyor. Nitekim geçen yıl Türkiye ihracatı yüzde 12’nin üzerinde büyümüştü. Bu sebeple Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan, yüzde 2,2’lik Türk ekonomisindeki büyümenin net ihracat yoluyla sağlandığını açıklamıştı. Merkez Bankası Başkanı Erdem Başçı da, “Türkiye 2012 yılında ihracat kanalından büyüdü, iç talepte bir dengelenme gerektiği için büyümeye katkı yapmadı.” demişti. Konuya açıklama getiren İSO Başkanı Erdal Bahçıvan, “Demek ki 2012’deki büyümeyi KOBİ’ler sağladı.” dedi. Üyelerinin çoğu ihracatçı KOBİ’lerden oluşan İş Hayatı Dayanışma Derneği Başkanı Mustafa Zenginer, 2012 yılında ihracatı KOBİ’lerin büyütmesindeki en büyük payın TUSKON gibi Türkiye ile dünya arasında ticaret köprüleri kuran sivil toplum kuruluşlarına ait olduğunu söyledi. İŞHAD Başkanı, “Yapıları KOBİ’ler gibi olmadığı için yeni pazarlara adapte olamadılar.” diye konuştu.

    En büyük 500 şirketin ihracat performansına bakıldığında 12 kalemin 7’sinde küçülme görülüyor. En büyük ihracat düşüklüğü yüzde 49 ile madencilik ve taşocakçılığı sektöründe yaşanırken, sektördeki ihracat daralması yaklaşık yüzde 50 düşüşle 772 milyon dolara geriledi. Elektrik sektörü yüzde 32 düşüşle en büyük ikinci ihracat kaybı yaşayan sektör oldu. Burada 50 milyon dolar daralma ile sektör ihracatı 88 milyon dolara çekildi. Üçüncü büyük düşüşün kağıt sektöründe yaşanması dikkat çekti. Kârlılıkta yüzde 1.473 büyüyen sektörün ihracatı yüzde 16 düşüşle 416 milyon dolardan 349 milyon dolara geriledi. İhracatın sektörel dağılımına bakıldığında en yüksek artış yüzde 42 ile ‘Diğer İmalat Sanayi’ kaleminde. İkinci sırada yüzde 16’lık artışla kimya, petrol ürünleri ve basım sanayii yer alırken, üçüncü sıraya yüzde 13 artışla gıda, içki ve tütün sanayii oturdu. İSO 500’de 51 şirket listeye ilk kez girdi. Bunların 32’si İSO ikinci 500’den listeye sıçrarken, diğer şirketler ise önemli yükseliş gösterdi. Listede kâr-zarar eden kuruluş sayısında da değişim gözlendi. 2011’de İSO 500’deki 380 şirket kârlı çalışıyordu. Geçen yıl 57 şirketin daha kârlılığa geçmesi ile pozitifteki şirket sayısı 437’ye yükseldi. Bu şirketlerin toplam kârlılığı 26,9 milyar lira olurken, 120’den 63’e gerileyen negatifteki şirketlerin zararları 2,7 milyar lira olarak açıklandı. Bu yıl 45. kez açıklanan listede, en büyük 500 sanayi kuruluşunun 2012 yılındaki istihdamı da bir önceki yıla kıyasla 22 bin arttı ve 569 bin olarak gerçekleşti. Şirketlerin dönem kârlılığı ise yüzde 6,3 artışla 24 milyar 192 milyon lira oldu.

    Listede dikkat çeken konulardan biri de sektörlerin dönem kâr ve zarar toplamları oldu. 2011’de 35,1 milyon lira kâr elde eden kâğıt sanayicilerinin 2012 kârları yüzde 1.473 artışla 553 milyon liraya sıçradı. Orman ürünleri sektöründe de kârlılık yüzde 90 arttı ve 739,8 milyon liraya yükseldi. Madencilik ve taşocakçılığı, elektrik, gıda, içki ve tütün sanayi, metal eşya, makine teçhizat sektörlerindeki kârlılık büyümesi de ortalama yüzde 30 oldu. Taşıt araçları ile giyim sanayiindeki kârlılık ise önceki yıla nispetle yüzde 30’un üzerinde düşüş gösterdi ve 3,5 milyar liradan 2,3 milyar liraya, dokuma ve giyim sanayiindeki kârlılık ise 1,2 milyar liradan 799 milyon liraya geriledi.

İSO 500’den satır başları

Listeye giren şirketlerin 198’i İSO üyesi. Listeye 51 yeni şirket girdi. 15 şirket ise ismini açıklamadı. Listede metal ve mücevherat şirketlerinin dikkat çeken sıçrayışları gözden kaçmadı. Madencilik ve taşocakçılığı sektörünün ihracatı yüzde 49,8 geriledi. Yabancı sermayeli kuruluşların sayısı 2 azalarak 138’e geriledi. İhracatın yüzde 43’ünü bunlar gerçekleştirdi. İSO 500’deki kamu kuruluşu sayısı 12 olarak gerçekleşti. Listedeki özel kuruluşların toplam borçlarının yüzde 64,6’sı kısa vadeli borç iken, yüzde 35,4’ü uzun vadeli borçlardan oluşuyor. En büyük 500 kuruluşun toplam borç/aktif oranı yüzde 52 olarak gerçekleşti. İSO 500’de istihdamın yüzde 37,6’sını kimya, petrol ürünleri, lastik ve plastik sanayi sağlarken, kâğıt sektörü yüzde 1,8 ile ‘diğer’ kaleminden sonra en düşük istihdam sağlayan sektör oldu.

Kârlılıkta kamu kuruluşları önde

Geçen yılın en kârlı 10 şirketi sıralamasında kamu şirketleri dikkat çekti. TPAO yaklaşık 1,5 milyar liralık kârla ‘En Kârlı Şirketler’ listesinin ilk sırasına yerleşti. İkinci sırada yaklaşık 1,2 milyar lira kâr elde eden Tüpraş yer alırken, üçüncü sıraya yine bir kamu kurumu olan Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu yerleşti. Sıralamada yer alan son kamu kuruluşu ise beşinci sıradaki Eti Maden İşletmeleri oldu. Yaklaşık 780 milyon lira kâr elde eden Eti Maden’i, diğer bir maden işletmesi olan Koza Altın 713 milyon liralık kârı ile altıncı sırada takip etti. En kârlı 10 firma arasında otomotiv sektöründe faaliyet gösteren TOFAŞ sekizinci, Ford Otomotiv ise dokuzuncu sırada yer aldı.

İSO 500’de Anadolu ağırlığı artıyor

İstanbul Sanayi Odası tarafından her yıl hazırlanan ‘Türkiye’nin İlk 500 Büyük Sanayi Kuruluşu’ araştırma sonuçlarına göre, ilk 500 listesinde 13 Kayserili firma yer aldı. HES Hacılar Elektrik, Boytaş Mobilya ve Kayseri Şeker Fabrikası geçen yıl olduğu gibi bu yıl da Kayseri sıralamasında ilk üç sırayı paylaşırken, Form Sünger ve Yatak listeye ilk kez girdi. Gaziantep de listedeki şirket sayısını 19’dan 23’e çıkardı. Gaziantep Organize Sanayi Başkanı Cahit Nakıboğlu ve KAYSO Başkanı Mustafa Boydak, başarılan bu yükseliş trendinin önümüzdeki yıllarda da süreceğini söyledi. Çanakkale, listedeki şirket sayısını, İçdaş Elektrik’i ekleyip 4’e çıkardı. Listede Balıkesir de etkinliğini artırdı. Yarış Kabin, Bupiliç ve Teksüt’ü de listeye sokan Balıkesir, İSO 500’deki şirket sayısını 9’a çıkardı. Samsun da listedeki varlığını artırıyor. Listede Yeşilyurt Demir Çelik, Samsun Makine Sanayi, Ulusoy Un Sanayi yerini korurken, Borsan Kablo Elektrik listeye ilk kez girdi.

Boydak 7, Sanko 3 şirketle listede

‘Türkiye’nin 500 Büyük Sanayi Kuruluşu’ listesinde Boydak Holding 7 şirketiyle yer aldı. HES Hacılar Elektrik ve Boytaş Mobilya ile listede ilk 100 arasında 2 şirketiyle temsil edilen Boydak, Kayseri’den İSO 500’e giren 13 şirketten 7’sini bünyesinde barındırıyor. Boydak Holding şirketlerinden Merkez Çelik 141’inci, Boyteks 247’nci, Boyçelik 273’üncü, İstikbal 280’inci, Form Sünger 468’inci sıradan İSO 500 listesine girdi. Sanayi şehri Gaziantep’in önemli gruplarından SANKO Holding’in ise 3 şirketi listede yer aldı. Sanko Tekstil 55., Çimko Çimento ve Beton 200. ve Süper Film Ambalaj 230. sırada yer aldı.

İSTİHDAMDA İLK 10

1- Arçelik                                               15.832

2- Türkiye Şeker Fabrikaları                    12.076

3- Türkiye Taşkömürü Kurumu               11.948

4- EÜAŞ Elektrik Üretim AŞ                      9.972

5- Ford Otomotiv                                    9.693

6- Sofra Yemek                                       8.317

7- TOFAŞ                                                7.523

8- Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu       7.318

9- Çay İşletmeleri                                    7.156

10-  Sanko Tekstil                                   6.740

EN ÇOK İHRACAT YAPAN 10 ŞİRKET

1- TÜPRAŞ                       5 milyar dolar

2- Ford Otomotiv             3,1 milyar dolar

3- Oyak-Renault               3,1 milyar dolar

4- Arçelik                          2,2 milyar dolar

5- TOFAŞ                          2 milyar dolar

6- Vestel Elektronik           1,6 milyar dolar

7- İçdaş Çelik Enerji AŞ     1.2 milyar dolar

8- OMV Petrol Ofisi           1,2 milyar dolar

9- PETKİM                        1 milyar dolar

10- Toyota                      957 milyon dolar

Euripides Yapıtları

Euripides (okunuşu: Övripides!?, Euripides eng) Yapıtları


Euripides (Yunanca: Ευριπίδης) (MÖ 480 - MÖ 406), Eshilos ve Sofokles'ten sonra Atina'nın yetiştirdiği üçüncü büyük trajedi şairidir. Düşünce adamı, Atina’lı oyun yazarlarının en büyüğü olan [1], insanları bekleyen gerçek ve zorlu sorunları ortaya koyarak insanları düşünmeye zorladı. Bernard Shaw gibi Euripides de insanları tedirgin etmiş ve kızdırmıştır. Kutsal değerlere saygısızlık ve kadın düşmanlığıyla suçlanmıştır. Ama yine de üstün şiirsellikle anlatılan düşünceleri dinlenmiştir. Vatanı olan Atina’yı terkedinceye kadar da bu taşlama ve lanetlemelerin ardı arkası kesilmemiştir. Fakat ölümünden sonra bütün tragedya yazarlarının en ünlüsü, en aralanılanı olmuş ve o çağdan bu yana adı ölmez yazarlar arasında yer almıştır.

Yaşamı ve sanat değeri

Euripides, MÖ 480 yılında Salamis’de doğdu. O tarihte Yunanlılarla Pers İmparatorluğu arasında amansız savaşlar yaşanıyordu. Euripides’in anne ve babasına birçok kötü yakıştırma yapılmasına rağmen gerçekte, babası Apollon tapınağı ile ligili bir görevin mirasçıısı zengin bir soydan geliyordu. Kaynaklara göre annesi de soylu bir ailenin kızıydı. Evripides gençliğinde resim üzerine çalışmış ve sanatını sürdürme amacında olmasına rağmen yirmi beş yaşında,tragedya ve şiir yazmak için resmi bırakmıştır. İlk oyunu olan ”Pelias’ın Kızları”, MÖ 455 yılında sahneye konmuş ve Atina halkı o an gökyüzünden yeni bir yıldızın inmekte olduğunun farkına varmıştı. Bu yeni şairin tiyatronun tumturaklı ve ağdalı dilinden çok uzak yalın ve güçlü bir deyişi ve yeni fikirleri de beraberinde getirdiğini anlamıştı.

Euripides’in yenilikçi ve korkusuz bir yanı vardı. İlginç olayları anlatırken yeni teknik buluşlar kullanıyordu. En güçlü yönü de gerilim sahnelerindeki başarısı ve her sahnede üstün bir şiirsellik yaratmasıydı. MÖ 438'de Truva Savaşı'nda Akhilleus’un mızrağıyla yaralanan Telephus’un hikâyesini anlattığı oyunda geçen olaylar dizisi ve bunların sahneye uygulanışı Evripides’in gücünü ortaya koyar. Bu oyun, eski Yunan sahne geleneklerine indirdiği darbe nedeniyle de büyük önem taşır. Bir dilenci ilk defa sahici paçavralarla sahneye çıkmıştı. Bu ozamanki izleyici üzerinde şok etkisi yaratmıştı. Oyunun sahneye konmasındaki gerçekçilik, Euripides’in en acmasız eleştirmeni ve Yunan tiyatrosunun en büyük komedi ustası Aristophanes’in saldırı nedenlerinin başında gelir.”Thesmosphoriazusae” adlı komedisinde Aristophanes, Yunanlı kadınlara,oyunlarında kadın kişilerini sevimsiz gösterdiğinden ötürü Euripides’den intikam almak üzere komplo hazırlatır.

Fakat Euripides’in kadınları, tutkularına kapılsalarda, hiç bir zaman sevimsiz değillerdir. Sadece idealleştirilmelerinin yanında yaşayan birer insan oldukları gerçeğini vurgularlar. Euripides ayrıca geçmişin ulu tanrılarının, nasıl yeri geldiğinde hiç de tanrısal olmayan hilelere başvurduklarını açık seçik sahnede ortaya koydu. Bu, çoğu kimsenin tanrılara hakaret olarak algıladığı bir bakış açısıydı.

Euripides bir demokrattı, fakat demogoglardan ,büyük bürokratlardan, halkına savaş ve felaket getiren kayıtsız ve kaygısız önderlerden nefret ederdi. ”Yakaranlar” ve ”Truvalı Kadınlar” adlı oyunlarında Sparta ile süregelen savaşın iç karartan izleri görülür.Bu ünlü tragedya yazarının hayatı üzerine söylenebilecek çok az şey olmasına rağmen,Salamis’deki topraklarında yaşadı ve şiirlerini denize bakan bir mağarada yazardı. Mümkün olduğu kadar topluma az karışan, ağırbaşlı ve somurtkan bir adamdı.İnsanlardan uzak seçtiği bu yalnız yaşam, onun tanrılardan nefret eden,toplumla ilişkilerini kesmiş, huysuz, hırçın ve kuşkucu bir kişi olarak tanınmasına yol açmıştır.

Euripides bir Atina vatandaşı olarak kendini toplum hayatından büsbütün ayrı tutmamıştır. Orduda görev almış, Magnesia konsüllüğü yapmış ve devlete parasal yardımlarda bulunmuştur. MÖ 408 yılında tanrılara saygısızlık ettiği gerekçesiyle komedi yazarlarının ve halkın saldırılarına maruz kalarak Atina’yı terk etmiş Makedonya kralı Archelaus’a sığınmıştır. Kral tarafından çok iyi karşılanmış ve ölmeden önceki bu on sekiz ayını huzur ve barış içinde yaşamıştır. Ölüm nedeni çelişkilidir , kimi söylentilere göre saraydaki kıskanç kişiler tarafından av köpeklerine parçalatılmıştır. ”Bacchae” adlı oyunu öülümden sonra sahnelenmiş ve ödül almıştır.

Euripides’in kendi izinden giden üç oyun yazarı oğlu ölümünden sonra babalarının oyunlarını sahnelemişlerdir. Euripides’in 80-90 tragedyası olduğu bilinmesine rağmen günümüze yalnız 18 tanesi erişebilmiştir.

Eserleri
Tragedyaları

    Alkestis (MÖ 438, ikinci ödül)
    Medea (MÖ 431, üçüncü ödül)
    Herakleidae (yak. MÖ 430)
    Hippolitus (MÖ 428, birinci ödül)
    Andromahi (yak. MÖ 425)
    Hekabe (yak. MÖ 424)
    Yalvaranlar (yak. MÖ 423)
    Elektra (yak. MÖ 420)
    Herakles (yak. MÖ 416)
    Truvalı kadınlar (MÖ 415, ikinci ödül)
    İphigenia Tauris'de (yak. MÖ 414)
    İon (yak. MÖ 414)
    Helen (MÖ 412)
    Fenikeli kadınlar (yak. MÖ 410)
    Orestes (MÖ 408)
    Bacchae ve İphigenia Avlis'de (MÖ 405, ölümünden sonra, birinci ödül)

Tragedya parçaları

Bu listedeki trajedi oyunları elimizde tüm olarak değil de ancak parçalar halinde bulunmaktadır. Bunlardan bazıları sadece bir isim ve birkaç satır halindedir. Diğerlerinde ise eldeki parçalar eserin çok geniş bir kısmını kapsamaktadir ve böylece eser hakkında, kısmi da olsa, geniş bilgi elde bulunmaktadır.[2]

    Telephus (MÖ 438)
    Giritliler (yak. MÖ 435)
    Stheneboea (MÖ 429'den önce)
    Bellerofon (yak. M.Ö. 430)
    Cresphontes (yak. M.Ö. 425)
    Erechtheus (M.Ö. 422)
    Akıllı Faethon (yak. M.Ö. 420)
    Melanippe (yak. M.Ö. 420)
    Alexandros (M.Ö. 415)
    Palamedes (yak. M.Ö. 415)
    Sisifus (yak. M.Ö. 415)
    Esir Melanippe (yak. M.Ö. 412)
    Andromeda (M.Ö. 412 Evripides'in Helen eseriyle)
    Antiope (yak. M.Ö. 410)
    Archelaus (yak. M.Ö. 410)
    Hipsipile (yak. M.Ö. 410)
    Filoktetes (yak. M.Ö. 410)

Satir oyunu

    Cyclops (belirsiz tarih)

Şüpheli

    Rhesus (Klasik Yunan Edebiyatı eksperlerin çoğu, birçok MÖ yüzyıl kalıntıları gösterdiği için, bu oyunun yazarının Evripides olmadığına fikir birliğindedirlar)

Work

Athenian tragedy in performance during Euripides's lifetime was a public contest between playwrights. The state funded it and awarded prizes to the winners. The language was spoken and sung verse, the performance area included a circular floor or orchestra where the chorus could dance, a space for actors (three speaking actors in Euripides's time), a backdrop or skene and some special effects: an ekkyklema (used to bring the skene's "indoors" outdoors) and a mechane (used to lift actors in the air, as in deus ex machina). With the introduction of the third actor (an innovation attributed to Sophocles), acting also began to be regarded as a skill to be rewarded with prizes, requiring a long apprenticeship in the chorus. Euripides and other playwrights accordingly composed more and more arias for accomplished actors to sing and this tendency becomes more marked in his later plays:[29] tragedy was a "living and ever-changing genre"[30] (other changes in his work are touched on in the previous section and in Chronology; a list of his plays is given in Extant plays below).

The comic poet, Aristophanes, is the earliest known critic to characterize Euripides as a spokesman for destructive, new ideas, associated with declining standards in both society and tragedy (see Reception for more). However, fifth century tragedy was a social gathering for "carrying out quite publicly the maintenance and development of mental infrastructure" and it offered spectators a "platform for an utterly unique form of institutionalized discussion".[31] A dramatist's role was not just to entertain but also to educate his fellow citizens—he was expected to have a message.[32] Traditional myth provided the subject matter but the dramatist was meant to be innovative so as to sustain interest, which led to novel characterization of heroic figures[33] and to use of the mythical past to talk about present issues.[34] The difference between Euripides and his older colleagues was one of degree: his characters talked about the present more controversially and more pointedly than did those of Aeschylus and Sophocles, sometimes even challenging the democratic order. Thus, for example, Odysseus is represented in Hecuba (lines 131–32) as "agile-minded, sweet-talking, demos-pleasing" i.e., a type of the war-time demagogues that were active in Athens during the Peloponnesian War.[35] Speakers in the plays of Aeschylus and Sophocles sometimes distinguished between slaves who are servile by nature and those who are slaves by mere circumstance but Euripides's speakers go further, positing an individual's mental rather than social or physical condition as the true index of worth.[36] Thus in Hippolytus, a love-sick queen rationalizes her position and arrives at this comment on intrinsic merit while reflecting on adultery:

    "It was from noble families that this evil first started, and when shameful things seem to be approved by the fashionable, then the common people will surely think them correct...This only, they say, stands the stress of life: a good and just spirit in a man."[37]

Euripides's characters resembled contemporary Athenians rather than heroic figures of myth.

    "For achieving his end Euripides' regular strategy is a very simple one: retaining the old stories and the great names, as his theatre required, he imagines his people as contemporaries subjected to contemporary kinds of pressures, and examines their motivations, conduct and fate in the light of contemporary problems, usages and ideals."—Moses Hadas[38]

As mouthpieces for contemporary issues, they "all seem to have had at least an elementary course in public speaking".[39] The dialogue often contrasts so strongly with the mythical and heroic setting, it looks as if Euripides aimed at parody, as for example in The Trojan Women, where the heroine's rationalized prayer provokes comment from Menelaus:

    Hecuba:...O Zeus, whether you are the Law of Necessity in nature, or the Law of Reason in man, hear my prayers. You are everywhere, pursuing your noiseless path, ordering the affairs of mortals according to justice.
    Menelaus: What's this? You are starting a new fashion in prayer.[40]

Athenian citizens were familiar with rhetoric in the assembly and law courts, and some scholars believe that Euripides was more interested in his characters as speakers with cases to argue than as characters with lifelike personalities.[41] They are self-conscious about speaking formally and their rhetoric is shown to be flawed, as if Euripides was exploring the problematical nature of language and communication: "For speech points in three different directions at once, to the speaker, to the person addressed, to the features in the world it describes, and each of these directions can be felt as skewed".[42] Thus in the example above, Hecuba presents herself as a sophisticated intellectual describing a rationalized cosmos yet the speech is ill-matched to her audience, Menelaus (a type of the unsophisticated listener), and soon it is found not to suit the cosmos either (her infant grandson is brutally murdered by the victorious Greeks). In Hippolytus, speeches appear verbose and ungainly as if to underscore the limitations of language.[43]

Like Euripides, both Aeschylus and Sophocles created comic effects contrasting the heroic with the mundane, but they employed minor supporting characters for that purpose, whereas the younger poet was more insistent, using major characters as well. His comic touches can be thought to intensify the overall tragic effect, and his realism, which often threatens to make his heroes look ridiculous, marks a world of debased heroism: "The loss of intellectual and moral substance becomes a central tragic statement".[44] Psychological reversals are common and sometimes happen so suddenly that inconsistency in characterization is an issue for many critics,[45] such as Aristotle, who cited Iphigenia in Aulis as an example (Poetics 1454a32). For others, psychological inconsistency is not a stumbling block to good drama: "Euripides is in pursuit of a larger insight: he aims to set forth the two modes, emotional and rational, with which human beings confront their own mortality."[46] Some however consider unpredictable behaviour to be realistic in tragedy: "everywhere in Euripides a preoccupation with individual psychology and its irrational aspects is evident....In his hands tragedy for the first time probed the inner recesses of the human soul and let passions spin the plot."[41] The tension between reason and passion is symbolized by his character's relationship with the gods,[47] as in Hecuba's prayer, answered not by Zeus, nor by the Law of Reason, but by brutal Menelaus as if speaking on behalf of the old gods, and most famously in Bacchae, where the god Dionysus savages his own converts. And yet when the gods appear deus ex machina, as they do in eight of the extant plays, they appear "lifeless and mechanical".[48] Sometimes condemned by critics as an unimaginative way to end a story, the spectacle of a "god" making a judgement or announcement from a theatrical crane might actually have been intended to provoke scepticism about the religious and heroic dimension of his plays.[49][50] Similarly his plays often begin in a banal manner that undermines theatrical illusion. Unlike Sophocles, who established the setting and background of his plays in the introductory dialogue, Euripides used a monologue in which a divinity or human character directly and simply tells the audience all it needs to know in order to understand the subsequent action.[51]

Aeschylus and Sophocles were innovative, but Euripides had arrived at a position in the "ever-changing genre" where he could move easily between tragic, comic, romantic and political effects, a versatility that appears in individual plays and also over the course of his career. Potential for comedy lay in his use of 'contemporary' characters, in his sophisticated tone, his relatively informal Greek (see In Greek below), and in his ingenious use of plots centred on motifs that later became standard in Menander's New Comedy, such as the 'recognition scene'. Other tragedians also used recognition scenes but they were heroic in emphasis, as in Aeschylus's The Libation Bearers, which Euripides parodied with his mundane treatment of it in Electra (Euripides was unique among the tragedians in incorporating theatrical criticism in his plays).[52] Traditional myth, with its exotic settings, heroic adventures and epic battles, offered potential for romantic melodrama as well as for political comments on a war theme,[53] so that his plays are an extraordinary mix of elements. The Trojan Women for example is a powerfully disturbing play on the theme of war's horrors, apparently critical of Athenian imperialism (it was composed in the aftermath of the Melian massacre and during the preparations for the Sicilian Expedition)[54] yet it features the comic exchange between Menelaus and Hecuba quoted above and the chorus considers Athens, the "blessed land of Theus", to be a desirable refuge—such complexity and ambiguity are typical both of his "patriotic" and "anti-war" plays.[55]

Tragic poets in the fifth century competed against each other at the City Dionysia with a tetralogy each i.e. three tragedies and a satyr-play. The few extant fragments of satyr-plays attributed to Aeschylus and Sophocles indicate that these were a loosely structured, simple and jovial form of entertainment. However, in Cyclops (the only complete satyr-play that survives) Euripides structured the entertainment more like a tragedy and introduced a note of critical irony typical of his other work. His genre-bending inventiveness is shown above all in Alcestis, a blend of tragic and satyric elements. This fourth play in his tetralogy for 438 BC (i.e., it occupied the position conventionally reserved for satyr-plays) is a "tragedy" that features Heracles as a satyric hero in conventional satyr-play scenes, involving an arrival, a banquest, a victory over an ogre (in this case, Death), a happy ending, a feast and a departure to new adventures.[56] Most of the big innovations in tragedy were made by Aeschylus and Sophocles and yet "Euripides made innovations on a smaller scale that have impressed some critics as cumulatively leading to a radical change of direction".[57]
In Greek

The spoken language of the plays is not fundamentally different in style from that of Aeschylus or Sophocles—it employs poetic meters, a rarified vocabulary, fullness of expression, complex syntax, and ornamental figures, all aimed at representing an elevated style.[58] However, its rhythms are somewhat freer and more natural than that of his predecessors, and the vocabulary has been expanded to allow for intellectual and psychological subtleties. Euripides was also a great lyric poet. In Medea, for example, he composed for his city, Athens, "the noblest of her songs of praise".[59] His lyric skills however are not just confined to individual poems: "A play of Euripides is a musical whole...one song echoes motifs from the preceding song, while introducing new ones."[60] For some critics, the lyrics often seem dislocated from the action but the extent and significance of this is "a matter of scholarly debate".[61] See Chronology for details about his style in the original Greek.
Reception

Euripides has aroused and continues to arouse strongly contrasting opinions of his work, for and against:

    "He was a problem to his contemporaries and he is one still; over the course of centuries since his plays were first produced he has been hailed or indicted under a bewildering variety of labels. He has been described as 'the poet of the Greek enlightenment' and also as 'Euripides the irrationalist';[nb 2] as a religious sceptic if not an atheist, but on the other hand, as a believer in divine providence and the ultimate justice of divine dispensation. He has been seen as a profound explorer of human psychology and also a rhetorical poet who subordinated consistency of character to verbal effect; as a misogynist and a feminist; as a realist who brought tragic action down to the level of everyday life and as a romantic poet who chose unusual myths and exotic settings. He wrote plays which have been widely understood as patriotic pieces supporting Athens' war against Sparta and others which many have taken as the work of the anti-war dramatist par excellence, even as attacks on Athenian imperialism. He has been recognized as the precursor of New Comedy and also what Aristotle called him: 'the most tragic of poets' (Poetics 1453a30). And not one of these descriptions is entirely false.—Bernard Knox[62]

Aeschylus gained thirteen victories as a dramatist, Sophocles at least twenty, Euripides only four in his lifetime, and this has often been taken as an indication of the latter's unpopularity with his contemporaries, and yet a first place might not have been the main criterion for success in those times (the system of selecting judges appears to have been flawed) and merely being chosen to compete was in itself a mark of distinction.[63] Moreover to have been singled out by Aristophanes for so much comic attention is proof of popular interest in his work.[64] Sophocles was appreciative enough of the younger poet to be influenced by him, as is evident in his later plays Philoctetes and Oedipus at Colonus.[65] Less than a hundred years later, Aristotle developed an almost "biological' theory of the development of tragedy in Athens: according to this view, the art form grew under the influence of Aeschylus, matured in the hands of Sophocles then began its precipitous decline with Euripides.[66] However, "his plays continued to be applauded even after those of Aeschylus and Sophocles had come to seem remote and irrelevant",[4] they became school classics in the Hellenistic period (as mentioned in the introduction) and, due to Seneca's adaptation of his work for Roman audiences, "it was Euripides, not Aeschylus or Sophocles, whose tragic muse presided over the rebirth of tragedy in Renaissance Europe."[67]

In the seventeenth century, Racine expressed admiration for Sophocles but was more influenced by Euripides (e.g. Iphigenia at Aulis and Hippolytus were the models for his plays Iphigénie and Phèdre).[68] Euripides's reputation was to take a beating early in the nineteenth century when Friedrich Schlegel and his brother August Wilhelm Schlegel championed Aristotle's 'biological' model of theatre history, identifying Euripides with the moral, political and artistic degeneration of Athens.[69] August Wilhelm's Vienna lectures on dramatic art and literature went through four editions between 1809 and 1846 and, in them, he opined that Euripides "not only destroyed the external order of tragedy but missed its entire meaning," a view that came to influence Friedrich Nietzsche, who however seems not to have known the Euripidean plays at all well.[70] However literary figures such as the poet Robert Browning and his wife Elizabeth Barrett Browning could study and admire the Schlegels while still appreciating Euripides as "our Euripides the human" (Wine of Cyprus stanza 12).[69] Classicists such as Arthur Verrall and Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff reacted against the views of the Schlegels and Nietzsche, constructing arguments sympathetic to Euripides,[71] which involved Wilamowitz in this restatement of Greek tragedy as a genre: "A [Greek] tragedy does not have to end 'tragically' or be 'tragic'. The only requirement is a serious treatment."[72] In the English-speaking world, the pacifist Gilbert Murray played an important role in popularizing Euripides, influenced perhaps by his anti-war plays.[73] Today, as in the time of Euripides, traditional assumptions are constantly under challenge and audiences therefore have a natural affinity with the Euripidean outlook[32] which seems nearer to ours for example than the Elizabethan.[4] As stated above, however, opinions continue to diverge, so that one recent critic might dismiss the debates in Euripides's plays as "self-indulgent digression for the sake of rhetorical display"[74] and another springs to the poet's defence in terms such as: "His plays are remarkable for their range of tones and the gleeful inventiveness, which morose critics call cynical artificiality, of their construction."[75]
Texts
Transmission

The textual transmission of the plays from the fifth century BC, when they were first written, up until the era of the printing press, was largely a haphazard process in which much of Euripides's work was lost and corrupted, but it also included triumphs by scholars and copyists, thanks to whom much was also recovered and preserved. Summaries of the transmission are often found in modern editions of the plays, three of which are used as sources for this summary[nb 3]

The plays of Euripides, like those of Aeschylus and Sophocles, were circulated in written form in the fifth century among literary members of the audience and performers at minor festivals, as aide-memoirs. However, literary conventions that we take for granted today had not yet been invented—there was no spacing between words, no consistency in punctuation nor in vowel elisions, no marks for breathings and accent (guides to pronunciation and hence word recognition), no convention to denote change of speaker and no stage directions, and verse was written straight across the page like prose. Possibly those who bought texts supplied their own interpretative markings. Papyri discoveries have indicated, for example, that a change in speakers was loosely denoted with a variety of signs, such as the equivalent of the modern dash, colon and full-stop. The absence of modern literary conventions, which are an aid to comprehension, was an early and persistent source of errors affecting transmission of the text. Errors crept in also when Athens replaced its old Attic alphabet with the Ionian alphabet, a change sanctioned by law in 403-2 BC, adding a new complication to the task of copying. Many more errors came from the tendency of actors to interpolate words and sentences, producing so many corruptions and variations that a law was proposed by Lycurgus of Athens in 330 BC "...that the plays of Aeschylus, Sophocles and Euripides should be written down and preserved in a public office; and that the town clerk should read the text over with the actors; and that all performances which did not comply with this regulation should be illegal."[76] The law was soon disregarded and some actors continued to make their own changes up until about 200 BC, after which the habit dies out. It was about then that Aristophanes of Byzantium compiled an edition of all the extant plays of Euripides, collated from pre-Alexandrian texts, furnished with introductions and accompanied by a commentary that was 'published' separately. This became the 'standard edition' for the future and it featured some of the literary conventions that modern readers expect—there was still no spacing between words, little or no punctuation and no stage directions, but abbreviated names now denoted changes of speaker, lyrics are broken into 'cola' and 'strophai' or lines and stanzas, and a system of accentuation was introduced.
Fragment of a vellum codex from the 4th-5th centuries AD, showing choral anapaests from Medea, lines 1087-91. Tiny though it is, the fragment influences modern editions of the play.[nb 4]

After this creation of a standard edition, the text was fairly safe from errors, apart from the slight and gradual corruption produced by the tedium of frequent copying. Many of these trivial errors occurred in the Byzantine period, following a change in script from uncial to minuscule, and many were 'homophonic' errors, when scribes accidentally substituted homophones for words in the text—equivalent in English to substituting 'right' for 'write', except that there were more opportunities for Byzantine scribes to make these errors because the Greek letters η, ι, οι and ει were pronounced similarly in the Byzantine period.

Around 200 AD, ten of the plays of Euripides began to be circulated in a select edition, possibly for use in schools, with some commentaries or scholia recorded in the margins. Similar editions had appeared for Aeschylus and Sophocles—the only plays of theirs that survive today: "The rise of Goths and Tartars throughout the Roman world from the gutter to the throne, the destruction of libraries by choleric and fanatical popes and emperors, were unfavourable to the progress but not entirely fatal to the preservation of literary studies."[77] Euripides however was more fortunate than the other tragedians in the survival of a second edition of his work, compiled in alphabetical order as if from a set of his collect works, but without scholia attached. This 'Alphabetical' edition was combined with the 'Select' edition by some unknown Byzantine scholar, bringing together all the nineteen plays that survive today. The 'Select' plays are found in many medieval manuscripts but only two manuscripts preserve the 'Alphabetical' plays—often denoted L and P, after the Laurentian Library at Florence, and the Bibliotheca Palatina in the Vatican, where they are stored. It is believed that P derived its Alphabet plays and some Select plays from copies of an ancestor of L, but the remainder is derived from elsewhere. P contains all the extant plays of Euripides, L is missing The Trojan Women and latter part of The Bacchae.

In addition to L, P and many other medieval manuscripts, there are also fragments of plays recorded on papyrus. The papyrus fragments are often recovered only through modern technology. In June 2005, for example, classicists at Oxford University worked on a joint project with Brigham Young University, using multi-spectral imaging technology to retrieve previously illegible writing (see References). Some of this work employed infrared technology—previously used for satellite imaging—to detect previously unknown material by Euripides in fragments of the Oxyrhynchus papyri,[78] a collection of ancient manuscripts held by the university.

It is from such materials that modern scholars try to piece together copies of the original plays. Sometimes the picture is almost lost. Thus for example two extant plays, The Phoenicean Women and Iphigenia at Aulis, are significantly corrupted by interpolations[79] (the latter possibly being completed post mortem by the poet's son) and the very authorship of Rhesus is a matter of dispute.[80] In fact, the very existence of the Alphabet plays, or rather the absence of an equivalent edition for Sophocles and Aeschylus, could distort our notions of distinctive Euripidean qualities—most of his least 'tragic' plays are in the Alphabet edition and possibly the other two tragedians would appear just as genre-bending as this "restless experimenter" if we possessed more than their 'select' editions.[81]

See Extant plays below for listing of 'Select' and 'Alphabetical' plays.

Chronology

The original production dates of some of Euripides's plays are known from ancient records, such as lists of prize-winners at the Dionysia, and approximations are obtained for the remainder by various means. Both the playwright and his work were travestied by comic poets such as Aristophanes, the known dates of whose own plays thus serve as a terminus ad quem for those of Euripides, though sometimes the gap can be considerable (e.g. twenty-seven years separate Telephus, known to have been produced in 438 BC, from its parody in Thesmophoriazusae in 411 BC.) References in Euripides's plays to contemporary events provide a terminus a quo, though sometimes the references might even precede a datable event (e.g. lines 1074-89 in Ion describe a procession to Eleusis, which was probably written before the Spartans occupied it during the Peloponnesian War).[82] Other indications of dating are obtained by stylometry and this section therefore is an appropriate place to consider some aspects of his style as a Greek poet.

Greek tragedy comprised lyric and dialogue, the latter mostly in iambic trimeter (three pairs of iambic feet per line). Euripides sometimes 'resolved' the two syllables of the iamb (˘¯) into three syllables (˘˘˘) and this tendency increased so steadily over time that the number of resolved feet in a play can be understood to indicate the approximate date of composition (see Extant plays below for one scholar's list of resolutions per hundred trimeters). Associated with this increase in resolutions was an increasing vocabulary for tragic dialogue, often involving prefixes to refine meanings, allowing the language to assume a more natural rhythm while also becoming ever more capable of psychological and philosophical subtlety.[83]

The trochaic tetrameter catalectic—four pairs of trochees per line, with the final syllable omitted—was identified by Aristotle as the original meter of tragic dialogue (Poetics 1449a21). Euripides however employs it here and there in his later plays.[84] He seems not to have used it in his early plays at all, The Trojan Women being the earliest appearance of it in an extant play - it is symptomatic of a curious archaizing tendency evident in his later works.[85][86]

The later plays also feature extensive use of stichomythia (i.e. a series of one-liners).[87] The longest such scene comprises one hundred and five lines in Ion (lines 264-369). In contrast, Aeschylus never exceeded twenty lines of stichomythia; Sophocles's longest such scene was fifty lines and it is interrupted several times by αντιλαβή (Electra, lines 1176-1226).[88]

Euripides's use of lyrics in the sung portion of his work shows the influence of Timotheus of Miletus in the later plays— the individual singer gained prominence and was given additional scope to demonstrate his virtuosity in lyrical duets between actors, as well as replacing some of the chorus's functions with monodies. At the same time, choral odes begin to take on something of the form of dithyrambs reminiscent of the poetry of Bacchylides, featuring elaborate treatment of myths.[89] Sometimes these later choral odes seem to have only a tenuous connection with the plot, linked to the action only in their mood. The Bacchae however shows a reversion to old forms,[90] possibly as a deliberate archaic effect or maybe because there were no virtuoso choristers in Macedonia, where it is said to have been written.[91]
Extant plays
Estimated chronological order Play     Date BC     Prize     Lineage     Resolutions     Genre (and notes)
Alcestis     438     2nd     S     6.2     tragedy with elements of a satyr play
Medea     431     3rd     S     6.6     tragedy
Heracleidae     c. 430         A     5.7     political/patriotic drama
Hippolytus     428     1st     S     4.3     tragedy
Andromache     c. 425         S     11.3     tragedy
Hecuba     c. 424         S     12.7     tragedy
The Suppliants     c. 423         A     13.6     political/patriotic drama
Electra     c. 420         A     16.9     engages "untragically" with the traditional myth and with other dramatizations of it[81]
Heracles     c. 416         A     21.5     tragedy
The Trojan Women     415     2nd     S     21.2     tragedy
Iphigenia in Tauris     c. 414         A     23.4     romantic drama
Ion     c. 414         A     25.8     romantic drama
Helen     412         A     27.5     romantic drama
Phoenician Women     c. 410         S     25.8     tragedy (extensive interpolations)
Orestes     408         S     39.4     tragedy
Bacchae     405     1st     S     37.6     tragedy (posthumously produced)
Iphigenia at Aulis     405     1st     A     34.7     tragedy (posthumously produced with extensive interpolations)
Rhesus      ?         S     8.1     tragedy (authorship disputed)
Cyclops      ?         A         satyr play (the only fully extant example of this genre)

Key:

    Date indicates date of first production.
    Prize indicates a place known to have been awarded in festival competition
    Lineage: S denotes plays surviving from a 'Select' or 'School' edition, A plays surviving from an 'Alphabetical' edition[5]—see Transmission above for details.
    Resolutions: Number of resolved feet per 100 trimeters, Ceadel's list[92][93]—see Chronology above for details.
    Genre: Generic orientation[94](see 'Transmission' section) with additional notes in brackets.

Lost and fragmentary plays

The following plays have come down to us today only in fragmentary form, if at all. They are known through quotations in other works, sometimes as little as a single line, or through pieces of papyrus or partial copies in manuscript form; some are known thanks to the survival of part of a collection of hypotheses (or summaries) in papyrus, and others through being parodied in the works of Aristophanes. Some the fragments are extensive enough to allow tentative reconstructions to be proposed.

A two-volume selection from the fragments, with facing-page translation, introductions, and notes, was published by Collard, Cropp, Lee, and Gibert ,[95][96] as were two Loeb Classical Library volumes derived from them,[97][98] and there are critical studies in T. B. L. Webster's older The Tragedies of Euripides[99] based upon what were then believed to be the most likely reconstructions of the plays.

The following lost and fragmentary plays can be dated, and are arranged in rough chronological order:

    Peliades (455 BC)
    Telephus (438 BC with Alcestis)
    Alcmaeon in Psophis (438 BC with Alcestis)
    Cretan Women (438 with Alcestis)
    Cretans (c. 435 BC)
    Philoctetes (431 BC with Medea)
    Dictys (431 BC with Medea)
    Theristai (satyr play, 431 BC with Medea)
    Stheneboea (before 429 BC)
    Bellerophon (c. 430 BC)
    Cresphontes (ca. 425 BC)
    Erechtheus (422 BC)
    Phaethon (c. 420 BC)
    Wise Melanippe (c. 420 BC)
    Alexandros (415 BC with Trojan Women)
    Palamedes (415 BC with Trojan Women)
    Sisyphus (satyr play, 415 BC with Trojan Women)
    Captive Melanippe (c. 412 BC)
    Andromeda (412 BC with Helen)
    Antiope (c. 410 BC)
    Archelaus (c. 410 BC)
    Hypsipyle (c. 410 BC)
    Alcmaeon in Corinth (c. 405 BC) Won first prize as part of a trilogy with The Bacchae and Iphigenia in Aulis.

The following lost and fragmentary plays are of uncertain date, and are arranged in English alphabetical order.

        Aegeus
        Aeolus
        Alcmene
        Alope, or Cercyon
        Antigone
        Auge
        Autolycus
        Busiris
        Cadmus
        Chrysippus
        Danae
        Epeius
        Eurystheus
        Hippolytus Veiled
        Ino
        Ixion
        Lamia
        Licymnius
        Meleager   
        Mysians
        Oedipus
        Oeneus
        Oenomaus
        Peirithous
        Peleus
        Phoenix
        Phrixus[disambiguation needed]
        Pleisthenes
        Polyidus
        Protesilaus
        Reapers
        Rhadamanthys
        Sciron
        Scyrians
        Syleus
        Temenidae
        Temenos
        Tennes
        Theseus
        Thyestes

Works by Euripides at Project Gutenberg
Euripides, 480? BC-406 BC

    Alcestis(English)
    Hippolytus/The Bacchae(English)
    The Electra of Euripides Translated into English rhyming verse(English)
    The Iphigenia in Tauris of Euripides(English)
    The Tragedies of Euripides, Volume I.(English)
    The Trojan women of Euripides(English)
    Άλκηστις(Greek)
    Ίων(Greek)
    Ανδρομάχη(Greek)
    Ηλέκτρα(Greek)
    Ιφιγένεια εν Αυλίδι(Greek)
    Κύκλωψ(Greek)

Sofokles Yapıtları

Sofokles (Sophocles) Yapıtları

Sofokles (Yunanca : Σοφοκλῆς) (d. MÖ 495 - ö. MÖ 406), Antik Yunan'ın Eshilos ve Evripides ile beraber 3 büyük tragedya yazarlarından biridir.

Hayatı

Sofokles (MÖ 496-MÖ 406) Atina dışında Kolonos'ta doğmuştur. Babası Sophillos zengin bir silah üreticisiydi. 5. yüzyıl Atina'sında yaşamış, Atina site devletinin hem gelişimini hem de çöküşünü görmüş. Birçok resmi ve askeri görevlerde bulunmuş. 441'de birliğe bağlı site devletlerine katkıları yöneten Kolegiumun üyesiydi. 441-440'ta Perikles ile Sisam'da baş gösteren ayaklanmayı bastırmak üzere görev almış. Salamis deniz zaferini kutlamak üzere düzenlenen gençler korosunu yönetmiş. Kendisinden 16-17 yaş küçük olan Euripides'in ölüm haberi üzerine tragedyalarına yas giysileriyle gelerek meslektaşına duyduğu saygıyı göstermiştir.Sofokles'in ilk birinciliği MÖ 468 yılındadır. İlk ödülünü Dionysia şenliğindeki tiyatro oyunu yarışmalarında aldı. Uzun yaşamı boyunca eserler yazmaya devam etmiş. Filoktetes adlı oyununu 88 yaşında kendisi sahneye koymuştur. MÖ 420 yılında Asklepios'un heykelini tapınağa yerleşinceye kadar evinde tutmuştur. Bu davranışıyla ölümünden sonra da Atinalılar tarafından onurlandırılmıştır. MÖ 413'te Peloponnesos Savaşı boyunca Sicilyadaki Atinalı kuvvetin yıkımına karşılık veren komutanlardan biri olmuştur.

Tragedyalarında bir yazarın seyircilerine söylediklerinden çok bir yurttaş olarak diğer yurttaşa söylemek istedikleriydi.Seyircileri düşünmeye yönelten bir uyarıcı ve danışmandı. Suda'ya göre Sofokles 123 oyun yazmış ancak 7 tanesi tam şekliyle günümüze ulaşmıştır. Bunlar Troyalı Kadınlar, Aias, Kral Oidipus, Oidipus Kolonos'ta, Antigone, Elektra, Filoktetes.

Sofokles'in sahneye getirdiği yenilik korodakilerin sayısını 12'den 15'e çıkarmıştır.Sanat yapıtının temel koşutu site ilişkileri olmuştur.

Sofokles'in eserlerinin bize en iyi ulaşanları MS 950'de Bizanstaki elyazmalarıdır. Aiskhylos, Sofokles ve Rodoslu Apollonios'un Argonauticasından meydana gelen bir metin destesi Giovanni Aurispa tarafından 1453'te İstanbul'dan İtalya'daki Floransa Medici kitaplığına getirildi. Bu elyazmalarının yanında Sofokles'e ait olduğu kesin olmayan elyazmaları vardır.

Eserleri ve konuları

Aias ve Antigone'yi,Oidipus Kolonos'ta ile Filoktetes'ten önce sahneye koymuştur.Aias adlı eserinde Arkaizm (edebiyat) izlerine rastlanır.Bu eserde Troya Savaşı'ndaki bir olayı ele alır.Sofokles bu oyununda karakterden çok konuya ağırlık vermiştir.Antigone ile dünya edebiyatında ilk direniş oyununu yazmıştır.Antigone'nin yanında İsmene ve Kreon karakterleri de belirgin olarak gösterilmiştir.Trakhisli Kadınlar'ın temelini oluşturan mitos Herakles'in mitosudur.Kral Oidipus Sophokles'in başyapıtı olarak görülür.Aristoteles'in Poetika adlı eserinde tragedya hakkında bilgi verirken özellikle Kral Oidipus üzerinde durmuştur.

Aristoteles ideal tragedyanın birincil etkisi olarak belirlediği birlikte acı çekme ve dehşete uğramanın ilk kez Sofokles ile tam anlamıyla biçimlendiği görülür. Kral Oidipus MÖ 430'lu yıllarda, Yunan aydınlanma hareketinin sofizm akımına doğru eriştiği dönemde ortaya gelmiştir. Elektra, Filoktetes ve Oidipus Kolonos'ta adlı oyunlarda ana karakterler baştan sona oyunu tek başına belirler. Aias, Antigone ve Deianeira intihar etmiş; Herakles öldürülmüş; Kreon ile Oidipus acı bir sonla tükenirken, Elektra, Filoktetes ve Oidipus yüceltilmiştir.

Elektra mitosunu daha önce Aiskhylos da işlemiştir. Aiskhylos'ta olayların akışı doğrusaldır. Sofokles'te ise olay akışı daha karmaşık bir haldedir. Filoktetes Sofokles'in sanatsal olarak en olgun oyunu ve dönemindeki akılcılık ve bilgicilikle olan kesin bir hesaplaşmadır. Bu oyunda ahlakı vurgulayarak kanıtlamıştır. Oidipus Kolonos'ta adlı eserinde insan aklını, kendini her değerin üstünde ve kendini sınırsız ve güçlü gören yapısıyla hesaplaşmadır. Sofokles'in asıl dile getirmek istediği akıl üstü değerlerin geçerliliğini kanıtlamak için kendi üstün aklını ortaya koymasıdır.

Oyunlar

    Aias
    Antigone
    Kral Oidipus
    Trakhisli Kadınlar
    Elektra
    Filoktetes
    Oidipus Kolonos'ta

Works and legacy

Portrait of the Greek actor Euiaon in Sophocles' Andromeda, c. 430 BC.

Among Sophocles' earliest innovations was the addition of a third actor, which further reduced the role of the chorus and created greater opportunity for character development and conflict between characters.[5] Aeschylus, who dominated Athenian playwriting during Sophocles' early career, followed suit and adopted the third character into his own work towards the end of his life.[5] Aristotle credits Sophocles with the introduction of skenographia, or scenery-painting. It was not until after the death of the old master Aeschylus in 456 BC that Sophocles became the pre-eminent playwright in Athens.[2]

Thereafter, Sophocles emerged victorious in dramatic competitions at 18 Dionysia and 6 Lenaia festivals.[2] In addition to innovations in dramatic structure, Sophocles' work is also known for its deeper development of characters than earlier playwrights.[5] His reputation was such that foreign rulers invited him to attend their courts, although unlike Aeschylus who died in Sicily, or Euripides who spent time in Macedon, Sophocles never accepted any of these invitations.[2] Aristotle used Sophocles' Oedipus the King in his Poetics (c. 335 BC) as an example of the highest achievement in tragedy, which suggests the high esteem in which his work was held by later Greeks.[17]

Only two of the seven surviving plays[18] can be dated securely: Philoctetes (409 BC) and Oedipus at Colonus (401 BC, staged after Sophocles' death by his grandson). Of the others, Electra shows stylistic similarities to these two plays, which suggests that it was probably written in the latter part of his career. Ajax, Antigone and The Trachiniae are generally thought to be among his early works, again based on stylistic elements, with Oedipus the King coming in Sophocles' middle period. Most of Sophocles' plays show an undercurrent of early fatalism and the beginnings of Socratic logic as a mainstay for the long tradition of Greek tragedy.[19][20]
The Theban plays

The Theban plays consist of three plays: Oedipus the King (also called Oedipus Tyrannus), Oedipus at Colonus and Antigone. All three plays concern the fate of Thebes during and after the reign of King Oedipus.[21] They have often been published under a single cover.[22] Sophocles, however, wrote the three plays for separate festival competitions, many years apart. Not only are the Theban plays not a true trilogy (three plays presented as a continuous narrative) but they are not even an intentional series and contain some inconsistencies among them.[21] He also wrote other plays having to do with Thebes, such as the Epigoni, of which only fragments have survived.[23]
Subjects

Each of the plays relates to the tale of the mythological Oedipus, who killed his father and married his mother without knowledge that they were his parents. His family is fated to be doomed for three generations.

In Oedipus the King, Oedipus is the protagonist. Oedipus' infanticide is planned by his parents, Laius and Jocasta, to avert him fulfilling a prophecy; in truth, the servant entrusted with the infanticide passes the infant on through a series of intermediaries to a childless couple, who adopt him not knowing his history. Oedipus eventually learns of the Delphic Oracle's prophecy of him, that he would kill his father and marry his mother; Oedipus attempts to flee his fate without harming his parents (at this point, he does not know that he is adopted). Oedipus meets a man at a crossroads accompanied by servants; Oedipus and the man fought, and Oedipus killed the man. (This man was his father, Laius, not that anyone apart from the gods knew this at the time). He becomes the ruler of Thebes after solving the riddle of the sphinx and in the process, marries the widowed Queen, his mother Jocasta. Thus the stage is set for horror. When the truth comes out, following from another true but confusing prophecy from Delphi, Jocasta commits suicide, Oedipus blinds himself and leaves Thebes, and the children are left to sort out the consequences themselves (which provides the grounds for the later parts of the cycle of plays).

In Oedipus at Colonus, the banished Oedipus and his daughter Antigone arrive at the town of Colonus where they encounter Theseus, King of Athens. Oedipus dies and strife begins between his sons Polyneices and Eteocles.

In Antigone, the protagonist is Oedipus' daughter, Antigone. She is faced with the choice of allowing her brother Polyneices' body to remain unburied, outside the city walls, exposed to the ravages of wild animals, or to bury him and face death. The king of the land, Creon, has forbidden the burial of Polyneices for he was a traitor to the city. Antigone decides to bury his body and face the consequences of her actions. Creon sentences her to death. Eventually, Creon is convinced to free Antigone from her punishment, but his decision comes too late and Antigone commits suicide. Her suicide triggers the suicide of two others close to King Creon: his son, Haemon, who was to wed Antigone, and his wife, Eurydice, who commits suicide after losing her only surviving son.

Composition and inconsistencies

The plays were written across thirty-six years of Sophocles' career and were not composed in chronological order, but instead were written in the order Antigone, Oedipus the King, and Oedipus at Colonus. Nor were they composed as a trilogy - a group of plays to be performed together, but are the remaining parts of three different groups of plays. As a result, there are some inconsistencies: notably, Creon is the undisputed king at the end of Oedipus the King and, in consultation with Apollo, single-handedly makes the decision to expel Oedipus from Thebes. Creon is also instructed to look after Oedipus' daughters Antigone and Ismene at the end of Oedipus the King. By contrast, in the other plays there is some struggle with Oedipus' sons Eteocles and Polynices in regard to the succession. In Oedipus at Colonus ("Oedipus the King" and "Oedipus Rex" are the same play), Sophocles attempts to work these inconsistencies into a coherent whole: Ismene explains that, in light of their tainted family lineage, her brothers were at first willing to cede the throne to Creon. Nevertheless, they eventually decided to take charge of the monarchy, with each brother disputing the other's right to succeed. In addition to being in a clearly more powerful position in Oedipus at Colonus, Eteocles and Polynices are also culpable: they consent <l. 429, Theodorides, tr.> to their father's going to exile, which is one of his bitterest charges against them.[21]

Other plays

In addition to the three Theban plays, there are four surviving plays by Sophocles: Ajax, The Women of Trachis, Electra, and Philoctetes, the last of which won first prize.[24]

Ajax focuses on the proud hero of the Trojan War, Telamonian Ajax, who is driven to treachery and eventually suicide. Ajax becomes gravely upset when Achilles’ armor is presented to Odysseus instead of himself. Despite their enmity toward him, Odysseus persuades the kings Menelaus and Agamemnon to grant Ajax a proper burial.

The Women of Trachis (named for the Trachinian women who make up the chorus) dramatizes Deianeira's accidentally killing Heracles after he had completed his famous twelve labors. Tricked into thinking it is a love charm, Deianeira applies poison to an article of Heracles' clothing; this poisoned robe causes Heracles to die an excruciating death. Upon learning the truth, Deianeira commits suicide.

Electra corresponds roughly to the plot of Aeschylus' Libation Bearers. It details how Electra and Orestes' avenge their father Agamemnon's murder by Clytemnestra and Aegisthus.

Philoctetes retells the story of Philoctetes, an archer who had been abandoned on Lemnos by the rest of the Greek fleet while on the way to Troy. After learning that they cannot win the Trojan War without Philoctetes' bow, the Greeks send Odysseus and Neoptolemus to retrieve him; due to the Greeks' earlier treachery, however, Philoctetes refuses to rejoin the army. It is only Heracles' deus ex machina appearance that persuades Philoctetes to go to Troy.

Fragmentary plays

Fragments of Ichneutae (Tracking Satyrs) were discovered in Egypt in 1907.[25] These amount to about half of the play, making it the best preserved satyr play after Euripides' Cyclops, which survives in its entirety.[25] Fragments of the Epigoni were discovered in April 2005 by classicists at Oxford University with the help of infrared technology previously used for satellite imaging. The tragedy tells the story of the second siege of Thebes.[23] A number of other Sophoclean works have survived only in fragments, including:

        Aias Lokros (Ajax the Locrian)
        Aias Mastigophoros (Ajax the Whip-Bearer)
        Aigeus (Aegeus)
        Aigisthos (Aegisthus)
        Aikhmalôtides (The Captive Women)
        Aithiopes (The Ethiopians), or Memnon
        Akhaiôn Syllogos (The Gathering of the Achaeans)
        Akhilleôs Erastai (Lovers of Achilles)
        Akrisios
        Aleadae (The Sons of Aleus)
        Aletes
        Alexandros (Alexander)
        Alcmeôn
        Amphiaraus
        Amphitryôn
        Amycos
        Andromache
        Andromeda
        Antenoridai (Sons of Antenor)
        Athamas (two versions produced)
        Atreus, or Mykenaiai
        Camicoi
        Cassandra
        Cedaliôn
        Cerebros
        Chryseis
        Clytemnestra
        Colchides
        Côphoi (Mute Ones)
        Creusa
        Crisis (Judgement)
        Daedalus
        Danae
        Dionysiacus
        Dolopes
        Epigoni
        Eriphyle
        Eris
        Eumelus
        Euryalus
        Eurypylus
        Eurysaces
        Helenes Apaitesis (Helen's Demand)
        Helenes Gamos (Helen's Marriage)
        Herakles Epi Tainaro (Hercules At Taenarum)
        Hermione
        Hipponous
        Hybris
        Hydrophoroi (Water-Bearers)
        Inachos
        Iobates
        Iokles
        Iôn
        Iphigenia
        Ixiôn
        Lacaenae (Lacaenian Women)
        Laocoôn
        Larisaioi
        Lemniai (Lemnian Women)
        Manteis or Polyidus (The Prophets or Polyidus)
        Meleagros
        Minôs
        Momus
        Mousai (Muses)
        Mysoi (Mysians)
        Nauplios Katapleon (Nauplius' Arrival)
        Nauplios Pyrkaeus (Nauplius' Fires)
        Nausicaa, or Plyntriai
        Niobe
        Odysseus Acanthoplex (Odysseus Scourged with Thorns)
        Odysseus Mainomenos (Odysseus Gone Mad)
        Oeneus
        Oenomaus
        Palamedes
        Pandora, or Sphyrokopoi (Hammer-Strikers)
        Pelias
        Peleus
        Phaiakes
        Phaedra
        Philoctetes In Troy
        Phineus (two versions)
        Phoenix
        Phrixus
        Phryges (Phrygians)
        Phthiôtides
        Poimenes (The Shepherds)
        Polyxene
        Priam
        Procris
        Rhizotomoi (The Root-Cutters)
        Salmoneus
        Sinon
        Sisyphus
        Skyrioi (Scyrians)
        Skythai (Scythians)
        Syndeipnoi (The Diners, or, The Banqueters)
        Tantalus
        Telephus
        Tereus
        Teukros (Teucer)
        Thamyras
        Theseus
        Thyestes
        Troilus
        Triptolemos
        Tympanistai (Drummers)
        Tyndareos
        Tyro Keiromene (Tyro Shorn)
        Tyro Anagnorizomene (Tyro Rediscovered).
        Xoanephoroi (Image-Bearers)

   
Sophocles' view of his own work

There is a passage of Plutarch's tract De Profectibus in Virtute 7 in which Sophocles discusses his own growth as a writer. A likely source of this material for Plutarch was the Epidemiae of Ion of Chios, a book that recorded many conversations of Sophocles. This book is a likely candidate to have contained Sophocles' discourse on his own development because Ion was a friend of Sophocles, and the book is known to have been used by Plutarch.[26] Though some interpretations of Plutarch's words suggest that Sophocles says that he imitated Aeschylus, the translation does not fit grammatically, nor does the interpretation that Sophocles said that he was making fun of Aeschylus' works. C. M. Bowra argues for the following translation of the line: "After practising to the full the bigness of Aeschylus, then the painful ingenuity of my own invention, now in the third stage I am changing to the kind of diction which is most expressive of character and best."[27]

Here Sophocles says that he has completed a stage of Aeschylus' work, meaning that he went through a phase of imitating Aeschylus' style but is finished with that. Sophocles' opinion of Aeschylus was mixed. He certainly respected him enough to imitate his work early on in his career, but he had reservations about Aeschylus' style,[28] and thus did not keep his imitation up. Sophocles' first stage, in which he imitated Aeschylus, is marked by "Aeschylean pomp in the language".[29] Sophocles' second stage was entirely his own. He introduced new ways of evoking feeling out of an audience, like in his Ajax when he is mocked by Athene, then the stage is emptied so that he may commit suicide alone.[30] Sophocles mentions a third stage, distinct from the other two, in his discussion of his development. The third stage pays more heed to diction. His characters spoke in a way that was more natural to them and more expressive of their individual character feelings.[31]

Works by Sophocles at Project Gutenberg
Sophocles, 495? BC-406 BC

    Oedipus King of Thebes Translated into English Rhyming Verse with Explanatory Notes(English)
    Oedipus Trilogy(English)
    Philoktetes(English)
    The Seven Plays in English Verse(English)
    Αντιγόνη(Greek)
    Οιδίπους Τύραννος(Greek)

William Cuthbert Faulkner Kitapları

William Cuthbert Faulkner Kitapları

Türkçeye çevrilmiş eserleri

Soldier's Pay (1926)

        Aşk ve Ölüm, çev. Vahdet Gültekin, Güven Yayınevi, 1968.

Sartoris (1929 / 1973)

        Sartoris, çev. Gülten Yener, İstanbul: Can, 1985.

The Sound and the Fury (1929)

        Ses ve Öfke, çev. Rasih Güran, İstanbul: Remzi, 1965.

As I Lay Dying (1930)

        Döşeğimde Ölürken, çev. Murat Belge, İstanbul: De, 1965.

Red Leaves (1930)

        Kırmızı Yapraklar, çev. Ülkü Tamer, İstanbul: Ataç Kitabevi, 1959.

Dr. Martino (1931)

        Doktor Martino, çev. Bilge Karasu, İstanbul: Yenilik, 1956.

That Evening Sun (1931)

        O Akşam Güneşi, çev. Hamdi Koç, İstanbul: YKY, 1993.

Sanctuary (1932)

        Lekeli Günler, çev. Özay Sunar, İstanbul: Altın Kitaplar, 1967.
        Kutsal Sığınak, çev. Ender Gürol, İstanbul: Cem, 2000.

Light in August (1932)

        Ağustos Işığı, çev. Murat Belge, İstanbul: Cem, 1968.

Absalom, Absalom! (1936)

        Abşalom, Abşalom!, çev. Aslı Biçen, İstanbul: YKY, 2000.

The Hamlet (1940)

        Köy, çev. Deniz Ilgaz, İstanbul: YKY, 2004.

Go Down, Moses (1942)

        Kurtar Halkımı Musa, çev. Necla Aytür, İstanbul: YKY, 2002.

The Bear (1942)

        Ayı, çev. Murat Belge, İstanbul: De, 1967.

Knight's Gambit (1949)

        Duman, çev. Talât Sait Halman, İstanbul, Varlık Yayınları, 1952.

Mayday (1977)

        Bir Mayıs Günü, çev. Semih Aközlü, İstanbul: Ara, 1989.

Sanctuary' (1931)

        Tapınak,çev.Necla Aytür, İstanbul: YKY, 2007.


William Faulkner bibliography

Fiction
Novels
Title     Publication date     Publisher     Notes
Soldiers' Pay     February 25, 1926     Boni & Liveright     Faulkner's debut novel.[2]
Mosquitoes     April 30, 1927     Boni & Liveright     [2]
Sartoris     January 31, 1929     Harcourt, Brace     First novel set in the fictional Yoknapatawpha County; an abridged version of Flags in the Dust. The original manuscript was published posthumously by Random House on August 22, 1973.[3]
The Sound and the Fury     October 7, 1929     Jonathan Cape & Harrison Smith     An appendix to the novel, "Compson 1699-1945", was included in The Portable Faulkner, edited by Malcolm Cowley and published by Viking Press in 1946.[2][4]
As I Lay Dying     October 6, 1930     Jonathan Cape & Harrison Smith     [2]
Sanctuary     February 9, 1931     Jonathan Cape & Harrison Smith     An introduction to the novel by Faulkner was first included in the Modern Library edition of the novel published on March 25, 1932.[5][6]
Light in August     October 6, 1932     Harrison Smith & Robert Haas     [5]
Pylon     March 25, 1935     Harrison Smith & Robert Haas     First novel since Mosquitoes not to be set in Yoknapatawpha County.[2]
Absalom, Absalom!     October 26, 1936     Random House     [7]
The Unvanquished     February 15, 1938     Random House     A collection of seven interrelated short stories, six of which are revisions of stories previously published in The Saturday Evening Post. "An Odor of Verbena" is new to The Unvanquished.[8][9]
The Wild Palms     January 19, 1939     Random House     Not set in Yoknapatawpha County. Consists of two interweaved stories: "The Wild Palms" and "Old Man". Included as If I Forget Thee, Jerusalem, Faulkner's original title, in the Library of America collection Novels 1936-1940, published in 1990. Sometimes published as The Wild Palms [If I Forget Thee, Jerusalem].[8]
The Hamlet     April 1, 1940     Random House     The first book in Faulkner's Snopes trilogy.[8]
Go Down, Moses and Other Stories     May 11, 1942     Random House     Contains seven interrelated short stories, five of which had been published previously. "Was" and "The Fire and the Hearth" are exclusive to the novel. Title changed to Go Down, Moses, Faulkner's intended title, for subsequent editions.[10]
Intruder in the Dust     September 27, 1948     Random House     [11]
Requiem for a Nun     September 27, 1951     Random House     Sequel to Sanctuary. Written as a play with prose parts preceding each act.[12]
A Fable     August 2, 1954     Random House     Not set in Yoknapatawpha County. Winner of the Pulitzer Prize for Fiction and the National Book Award in 1955.[13][14]
The Town     May 1, 1957     Random House     The second book in Faulkner's Snopes trilogy.[15]
The Mansion     November 13, 1959     Random House     The third book in Faulkner's Snopes trilogy.[16]
The Reivers     June 4, 1962     Random House     Winner of the Pulitzer Prize for Fiction in 1963.[16][17]
Library of America editions

To date, Library of America has published all of Faulkner's novels in five volumes, containing restored authoritative texts.

    Novels 1926–1929, containing Soldiers' Pay, Mosquitoes, Flags in the Dust, The Sound and the Fury (ISBN 978-1931082891, 1170 pages, published April 6, 2006)
    Novels 1930–1935, containing As I Lay Dying, Sanctuary, Light in August, Pylon (ISBN 978-0940450264, 1056 pages, published December 1, 1985)
    Novels 1936–1940, containing Absalom, Absalom!, The Unvanquished, If I Forget Thee, Jerusalem, The Hamlet (ISBN 978-0940450554, 1148 pages, published June 1, 1990)
    Novels 1942–1954, containing Go Down, Moses, Intruder in the Dust, Requiem for a Nun, A Fable (ISBN 978-0940450851, 1110 pages, published October 1, 1994)
    Novels 1957–1962, containing The Town, The Mansion, The Reivers (ISBN 978-1883011697, 1020 pages, published October 1, 1999)

Short stories

    "Landing in Luck" (1919)
    "The Hill" (1922)
    "New Orleans" (1925)
    "Mirrors of Chartres Street" (1925)
    "Damon and Pythias Unlimited" (1925)
    "Jealousy" (1925)
    "Cheest" (1925)
    "Out of Nazareth" (1925)
    "The Kingdom of God" (1925)
    "The Rosary" (1925)
    "The Cobbler" (1925)
    "Chance" (1925)
    "Sunset" (1925)
    "The Kid Learns" (1925)
    "The Liar" (1925)
    "Home" (1925)
    "Episode" (1925)
    "Country Mice" (1925)
    "Yo Ho and Two Bottles of Rum" (1925)
    "Music – Sweeter than the Angels Sing" (1928)
    "A Rose for Emily" (1930)
    "Honor" (1930)
    "Thrift" (1930)
    "Red Leaves" (1930)
    "Ad Astra" (1931)
    "Dry September" (1931)
    "That Evening Sun" (1931)
    "Hair" (1931)
    "Spotted Horses" (1931)
    "The Hound" (1931)
    "Fox Hunt" (1931)
    "Carcassonne" (1931)
    "Divorce in Naples" (1931)
    "Victory" (1931)
    "All the Dead Pilots" (1931)
    "Crevasse" (1931)
    "Mistral" (1931)
    "A Justice" (1931)
    "Dr. Martino" (1931)
    "Idyll in the Desert" (1931)
    "Miss Zilphia Gant" (1932)
    "Death Drag" (1932)
    "Centaur in Brass" (1932)
    "Once Aboard the Lugger (I)" (1932)
    "Lizards in Jamshyd's Courtyard" (1932)
    "Turn About" (1932)
    "Smoke" (1932)
    Mountain Victory(1932)
    "There Was a Queen" (1933)
    "Artist at Home" (1933)
    "Beyond" (1933)
    "Elly" (1934)
    "Pennsylvania Station" (1934)
    "Wash" (1934)
    "A Bear Hunt" (1934)
    "The Leg" (1934)
    "Black Music" (1934)
    "Mule in the Yard" (1934)
    "Ambuscade" (1934)
    "Retreat" (1934)
    "Lo!" (1934)
    "Raid" (1934)
    "Skirmish at Sartoris" (1935)
    "Golden Land" (1935)
    "That Will Be Fine" (1935)
    "Uncle Willy" (1935)
    "Lion" (1935)
    "The Brooch" (1936)
    "Two Dollar Wife" (1936)
    "Fool About a Horse" (1936)
    "The Unvanquished" (1936)
    "Vendée" (1936)
    "Monk" (1937)
    "Barn Burning" (1939)
    "Hand Upon the Waters" (1939)
    "A Point of Law" (1940)
    "The Old People" (1940)
    "Pantaloon in Black" (1940)
    "Gold Is Not Always" (1940)
    "Tomorrow" (1940)
    "Go Down, Moses" (1941)
    "The Tall Men" (1941)
    "Two Soldiers" (1942)
    "Delta Autumn" (1942)
    "The Bear" (1942)
    "Afternoon of a Cow" (1943)
    "Shingles for the Lord" (1943)
    "My Grandmother Millard and General Bedford
    Forrest and the Battle of Harrykin Creek" (1943)
    "Shall Not Perish" (1943)
    "An Error in Chemistry" (1946)
    "A Courtship" (1948)
    "Knight's Gambit" (1949)
    "A Name for the City" (1950)
    "Notes on a Horsethief" (1951)
    "Mississippi" (1954)
    "Sepulture South: Gaslight" (1954)
    "Race at Morning" (1955)
    "By the People" (1955)
    "Hell Creek Crossing" (1962)
    "Mr. Acarius" (1965)
    "The Wishing Tree" (1967)
    "Al Jackson" (1971)
    "And Now What's To Do" (1973)
    "Nympholepsy" (1973)
    "The Priest" (1976)
    "Mayday" (1977)
    "Frankie and Johnny" (1978)
    "Don Giovanni" (1979)
    "Peter" (1979)
    "A Portrait of Elmer" (1979)
    "Adolescence" (1979)
    "Snow" (1979)
    "Moonlight" (1979)
    "With Caution and Dispatch" (1979)
    "Hog Pawn" (1979)
    "A Dangerous Man" (1979)
    "A Return" (1979)
    "The Big Shot" (1979)
    "Once Aboard the Lugger (II)" (1979)
    "Dull Tale" (1979)
    "Evangeline" (1979)
    "Love" (1988)
    "Christmas Tree" (1995)
    "Rose of Lebanon" (1995)
    "Lucas Beauchamp" (1999)

Plays

    Marionettes (one-act play, first produced at the University of Mississippi on March 4, 1921[18])
    Requiem for a Nun

Screenplays
Produced
Year     Film[19]     Credit type     Collaborator(s)     Based on
1933     Today We Live     Dialogue     Edith Fitzgerald (screenplay)
Dwight Taylor (screenplay)     "Turn About" by William Faulkner
1936     The Road to Glory     Screenplay     Joel Sayre (screenplay)
Stephen Morehouse Avery (uncredited)
Walter Ferris (uncredited)
Violet Kemble Cooper (uncredited)     —
Banjo on my Knee     Uncredited[18]     Nunnally Johnson (screenplay)     Banjo on my Knee by Harry Hamilton
1937     Slave Ship     Story     Sam Hellman (screenplay)
Lamar Trotti (screenplay)
Gladys Lehman (screenplay)
Walter Ferris (revisions)     The Last Slaver by George S. King
1939     Gunga Din     Uncredited[18]     Joel Sayre (screenplay)
Fred Guiol (screenplay)
Ben Hecht (story)
Charles MacArthur (story)
Lester Cohen (uncredited)
John Colton (uncredited)
Vincent Lawrence (uncredited)
Dudley Nichols (uncredited)
Anthony Veiller (uncredited)     "Gunga Din" by Rudyard Kipling
1944     To Have and Have Not     Screenplay     Jules Furthman (screenplay)
Cleve F. Abams (uncredited)
Whitman Chambers (uncredited)     To Have and Have Not by Ernest Hemingway
1945     The Southerner     Uncredited[18]     Jean Renoir (screenplay)
Hugo Butler (screenplay)
Nunnally Johnson (uncredited)     Hold Autumn in Your Hand by George Sessions Perry
1946     The Big Sleep     Screenplay     Leigh Brackett (screenplay)
Jules Furthman (screenplay)     The Big Sleep by Raymond Chandler
1955     Land of the Pharaohs     Written by     Harry Kurnitz (written by)
Harold Jack Bloom (written by)     —
Unproduced
Year     Title     Type     Notes[19]
1931     Night Bird     Scenario of unwritten screenplay     Included in Faulkner's MGM Screenplays, published in October 1982 by University of Tennessee Press.
1932     Manservant     Scenario of unwritten screenplay     Based on Faulkner's short story "Love". Included in Faulkner's MGM Screenplays.
1932     The College Widow     Scenario of unwritten screenplay     Based on Night Bird. Included in Faulkner's MGM Screenplays.
1932     Absolution     Scenario of unwritten screenplay     Included in Faulkner's MGM Screenplays.
1932     Flying in the Mail     Scenario of unwritten screenplay
1933     War Birds     Screenplay
1933     Louisiana Law     Screenplay     Used for the 1934 film Lazy River without Faulkner's involvement.
1942     The De Gaulle Story     Screenplay     Appears in Faulkner: A Comprehensive Guide to the Brodsky Collection, Volume III: The De Gaulle Story, published in January 1984 by University Press of Mississippi.
1943     Country Lawyer     Story treatment     Included in Country Lawyer and Other Stories for the Screen, published in June 1987 by University Press of Mississippi.
1943     Battle Cry     Screenplay     Appears in Faulkner: A Comprehensive Guide to the Brodsky Collection, Volume IV: Battle Cry, published in December 1985 by University Press of Mississippi.
1945     Stallion Road     Screenplay     Appears in Stallion Road: A Screenplay, published in December 1989 by University Press of Mississippi.

Poetry collections

    Vision in Spring (1921)[20]
    The Marble Faun (1924)[20]
    This Earth, a Poem (1932)[20]
    A Green Bough (1933)[20]
    Mississippi Poems (1979)[20]
    Helen, a Courtship and Mississippi Poems (1981)[20]